dinsdag 8 december 2009

De Schoolarts

Jaja mensen, vandaag was het weer eens zover, de GGD nodigde mij uit om een gesprek te voeren met de schoolarts. Ten eerste wil ik eerst even wat vooroordelen de wereld uit helpen voor de jongeren onder ons: Je hoeft niets uit te trekken (behalve dan je schoenen, als ze je gaat wegen, en met mijn megaschoenen scheelt dat toch al gauw 2 kilo) én ze stelt je helemaal geen enge vragen.
Het probleem was dat deze vooroordelen op mijn school nog niet uit de wereld waren geholpen. Dus ik loop om half 9 met lood in mijn schoenen naar lokaal 008, het lokaal waar het allemaal zal gaan gebeuren. Er staat een stoel voor mij te wachten, met 2 pagina's aan vragenlijst erop. Dit zijn van die echte doorsnee-vragen, zoals ''Ontbijt je elke dag?'' en ''Gaat het goed op school?''.
Om kwart voor 9 word ik binnengeroepen. Ik haal diep adem en sta op. De arts is een vrouw die duidelijk niet meer de jongste is. Ze stelt zich niet eens voor. Dat is raar, terwijl ik mijn hele innerlijk en uiterlijk aan haar moet blootleggen, stelt zij zich niet eens voor!
Ik moet plaats nemen in een roodbeklede stoel achter een tafel. De arts gaat tegenover me zitten. Ik moet zeggen dat dit echt het heftigste gesprek van mijn leven was. NOT! Het ging ongeveer zo:
Arts: Zo, dus jij bent Mirjam...
Ik: Ja
Arts: Zo Mirjam, gaat alles goed op school? (ze glimlacht gemaakt)
Ik: Ja
Arts: Leuke klas? (ze noteert het woord ''goed'' op een raar geel blaadje)
Ik: Ja, heel leuk
Arts: Veel vrienden?
Ik: Ja
Arts: Goede cijfers?
Ik: Ja
Arts: Vaak ziek?
Ik: Nee
Arts: Gaat het goed thuis? Heb je het leuk?
Ik: Ja
Nou, dit monotone robot-achtige gesprek ging nog eventjes zo door, tot ze me vroeg of ze me mocht wegen en meten. Dus ik trek mijn kisten van 2 kilo uit en mijn zware armband en ga tegen de deur staan, die, heel primitief, is omgetoverd tot meetlat. Na een snelle meting moet ik op een oude, versleten, wiebelige weegschaal gaan staan. Na wat gekrabbel op een grafiek zegt ze dat ik perfect op een lijntje zit en dat ik vooral zo moet blijven doorgaan (?).
Daarna vraagt ze of ik nog vragen heb. ''Nee,'' zeg ik natuurlijk, om hier maar zo snel mogelijk weg te mogen gaan. Zij heeft ook geen vragen meer aan mij en dus mag ik vertrekken.
Ze geeft me geen hand, en na haar bedankt te hebben (waarvoor in hemelsnaam?!), loop, nee, rén ik bijna, naar buiten, de warme gang op. Zo, dat hebben we weer gehad.
Terwijl ik terugga naar de kantine om te kijken waar ik mentorles heb, denk ik na over dit zogenaamd nuttige bezoek. Ik bedoel, ik zie het nut van dit gesprek niet echt in. Ik zelf ben er niks mee opgeschoten, behalve dan een foldertje over hoofdpijn en jeugdpuistjes. En wat die vrouw er mee is opgeschoten? Ik vraag het me af...
Maar, laat één ding duidelijk zijn: Een schoolarts doet niks engs met je, ze bedoelt het vast allemaal goed, dus lieve mensen die nog moeten deze week: Vrees niet!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten