woensdag 23 december 2009

Honden, Pauwen en Kerstmannen

Vandaag moet ik naar mensendieck. Door de sneeuw. En dat terwijl ik geen warme handschoenen heb! Met een humeur van -10 loop ik met mijn fietsje aan m'n hand door de zompige sneeuw. Gelukkig zijn de grotere wegen al goed schoon. Na 5 minuten krijg ik het toch wel koud. Ik schat dat het niet warmer is dan een graad of 0, misschien 1. Snel fiets ik de Stationsweg in. Ik ben al laat. Bij de Rabobank zie ik dat het inderdaad 1 graad is buiten. Dat heb ik dan weer mooi ingeschat.
Na een nuttig gesprek bij de mensendieck stap ik weer zuchtend op mijn fietsie. Dit keer gaat het beter, ik heb nu gelukkig geen wind tegen. Als ik weer dezelfde Stationsweg in wil slaan, word ik gesneden door een auto (of sneed ik die auto af?). Ik voel de ogen van de bestuurder in mijn rug, ''ah nee, niet wéér zo'n tiener die niet uit kan kijken!''. ''Ah nee, niet weer zo'n chagrijnige bestuurder!'' denk ik terug. ''Trouwens, wat moet u met uw auto op de Stationsweg? Daar valt toch geen kip te halen? Ja, misschien een kerstman aan zo'n touwtje die je aan de dakgoot kan hangen, die ze voor een paar centen bij de Blokker kan kopen, maar meer ook niet!'' (de Kerstman in kwestie was helaas van zijn touwtje gevallen en ligt op de tegels in een houding alsof hij een kater heeft...)
Nadat de auto mij heeft ingehaald, denk ik nog eens na over die kerstman. Toch zonde van je geld, om zo'n bling-bling-kerstman te kopen. Die paar euro kan je ook naar een goed doel overmaken, dat betekent een kerstdiner voor een paar Afrikaanse kindertjes die al blij mogen zijn met 2 korreltjes mais op een dag! Het is toch onrechtvaardig!
In de verte zie ik een vrouw lopen. Van achteren lijkt ze sprekend op Nanny McPhee, je weet wel, die griezelige kinderjuffrouw. Ze draagt precies dezelfde zwarte hoed en een blauwe mantel. Ook heeft ze een grijze knot. Ik word toch een beetje bang. Als ik de vrouw inhaal, blijkt het een collectante van het Leger des Heils te zijn... Ach ja.
Nog maar 50 meter, dan ben ik thuis. Maar als ik vlakbij het dierenkampje ben, schrik ik toch weer. Is een mens dan ook nooit rust gegund? De plaatselijke pauw loopt met schommelend tempo precies over het fietspad, ik begin me af te vragen hoeveel bekers Glühwein dat beest al opheeft. Nu is het probleem dat ik als de dood ben voor pauwen, zeker als ze dronken zijn. Serieus, ik kan die beesten niet uitstaan! Ze zijn sloom, verwend en ik ben jaloers op hun mooie verensluier, waarmee ze iedereen zomaar mee kunnen versieren. Nogmaals, het is oneerlijk verdeeld in de wereld! Heel voorzichtig fiets ik om de slingerende pauw heen. Deze kijkt op en schudt met zijn hoofd. Ik val bijna van m'n fiets van schrik.
Net als ik opgelucht adem wil halen, vangt mijn oogbal iets, wat me bijna een tweede hartinzinking geeft. 2 meter van mij vandaan staat de plaatselijke bulldog, compleet met hangwangen en een krankzinnige muil. Ik schrik me een hoedje. Dat Monster is hetzelfde Monster dat mij een paar maanden geleden bijna verkracht heeft door op mijn rug te springen (hij heeft toen, heel toepasselijk een witte vlek op mijn zwarte vest achtergelaten, dat steekt zo mooi af)! En dat terwijl ik alleen maar op wat vrienden stond te wachten, toevallig voor zijn huis. Dat beest heeft vast nog nooit van tolerantie gehoord. Ik besluit met knikkende knieën een andere weg naar huis te nemen en sla links. Het Monster komt me achterna gerend en even ben ik bang dat hij weer op mijn rug zal springen, en dit keer wel om me te vermoorden, aan stukken te reten en mijn lijk naar zijn baasje te slepen, zodat ze het op kunnen eten als kerstdiner... Gelukkig fiets ik toch nét iets sneller dan dat lompe ding kan rennen en al snel ben ik hem kwijt. Opgelucht sla ik een ander paadje in, op weg naar mijn huis. Maar ook hier gaat het mis. Ten eerste moet ik gaan lopen, omdat de sneeuw hier nat en glad is. Ten tweede staat er in de straat een schattig, onschuldig, maar o zo'n vervelend hondje op mij te wachten. Hij kijkt me met grote ogen aan en ik meen te zien dat hij zijn lippen aflikt. Het beest, een bruine, jonge labrador, wil naar me toerennen, en ik was zeker verscheurd geweest, als zijn baastje er op dat moment niet aankomt. Hoera, weer op het nippertje gered. Ik loop naar huis en baal nogal van mijn honden- en pauwenangst. Maar ja, ze zíjn toch ook gewoon gevaarlijk?! Toch...? Nou ja, wat mij betreft zijn dit overduidelijk ''de donkere dagen voor kerst''. Als ik bijna thuis ben, schat ik in dat het ongeveer 3 uur moet zijn. Thuis bevestigt de klok dit vermoeden door 3 over 3 aan te geven. Wat heb ik toch een goed inschattingsvermogen, denk ik tevreden bij mezelf.
Een goed inschattingsvermogen ja, maar wél een angst voor pauwen en honden...

3 opmerkingen:

  1. Voor die pauw ben ik niet bang. Maar die bulldag is ook niet mijn vriend. Ik loop wel een blokje om....

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Lachen Mirjam, ja als je veilig thuis bent natuurlijk. Zag het helemaal voor me en wij houden niet van witte vlekken op onze zwarte jassen, nee bah.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Hahahaha, hahahaha! Ik heb heel hard gelachen, maar natuurlijk niet om dat stukje over die honden, hoor.

    BeantwoordenVerwijderen