vrijdag 1 januari 2010

Live Aid, een verschrikking voor kappers

Laatst keek ik met mijn moeder naar Live Aid '85. Voor de jongeren en cultuurbarbaren onder ons: Live Aid was een festival op 13 juli 1985, georganiseerd door Bob Geldof. Het werd gehouden op 2 continenten en er deden ik-weet-niet-hoeveel artiesten aan mee, waaronder U2, David Bowie en Queen. Het geld wat met dit mega-dubbel-concert werd opgehaald, ging naar landen in de Derde Wereld.

De dvd bestaat uit 3 discs, en we zetten de eerste aan. Na een paar optredens, onder begeleidend gebabbel van mijn moeder die maar niet uitgekletst raakt over Bob Geldof en ''andere knappe mannen'', komt er ene Nik Kershaw op. Het valt me op dat die kerel eruit ziet als hét jaren 80-ideaal: hij draagt zo'n wijde, glimmende broek en zijn haar.... tsja, sorry Nik, maar als ik niet beter zou weten, zou ik denken dat Bloempje uit Bambi bovenop je kop zit!





Even later begint mijn moeder weer te gillen: ''Ooo kijk! Paul Young! Die is leuk!'' En dat terwijl ik denk: ''Hè, getsie, niet wéér zo'n eentje!'' Want jawel, weer zit er een stinkdier op het hoofd van een man... Jeetje he, ik krijg nog es wat van die kapsels! En dat was toen mode?! Naar mijn mening is hiet niet eens mooi!

Na nog wat van deze vreselijke kapsels wordt U2 aangekondigd. ''Ha,'' denk ik. ''Eindelijk een band die het goede voorbeeld gaat geven!'' Maar zodra ik een van mijn favoriete zangers het podium op zie paraderen, kan ik de afstandsbediening wel door de tv rammen. Want uitgerekend Bono loopt met een big smile met het grootste stinkdier op zijn hoofd rond. Ik kreun en sla mijn handen voor mijn ogen. Ik haat het stinkdierenkapsel...



1 opmerking:

  1. Ja Mirjam, nu zie je eens waar je moeder, ik en andere vrouwen in die tijd tegenaan moesten kijken ;-)
    Ben benieuwd hoe er later bij jou op de bank commentaar geleverd gaat worden op bv Coldplay?

    BeantwoordenVerwijderen