dinsdag 25 mei 2010

2Ga gaat op kamp



2Ga, mijn klas, is afgelopen weekend op kamp geweest. Op een echte, stoere boot van de zeeverkennersvereniging van Zutphen. Echt heel stoer.

Dus op vrijdag om 12 uur pakten wij onze fietsen en begaven ons naar Zutphen. 25 kinderen en 3 leraren. En niemand minder dan Machiel reed voorop. Machiel heeft echt een gammele roestbak van een fiets (sorry Machiel :P) en hij had geen idee waar hij heen moest. Gelukkig had hij zo'n handige routebeschrijving. We sjeesten met een aardig tempo over binnenweggetjes en zandpaadjes (waarin ik met mijn zware fiets steeds vast in kwam te zitten), terwijl iedereen zich afvroeg wanneer het moment zou komen tot Machiel zou gaan zeggen dat we verkeerd waren gereden. Uiteindelijk reden we maar 3 keer fout ('''O, sorry... nee... sorry jongens, we gaan verkeerd.. Even omdraaien. Nee, wacht, we hadden toch naar rechts gemoeten geloof ik..'').

We kwamen aan in de middle of nowhere: het afgelegen industrie-terrein van Zutphen. Geen mens te bekennen, wel een snackbar (zonder personeel welliswaar). En daar, op het water, lag ons bootje. Een heel aardig optrekje. Alleen was het wel een beetje krap voor 28 mensen, waarbij de adrenaline door het lijf giert en die allemaal door elkaar schreeuwen.
In de slaapzaal moesten we allemaal een kussen en een matrasje pakken en proberen uit te vechten wie waar mocht liggen op het 3 hoge stapelbed. Uiteindelijk lagen er ook nog mensen over de grond en kon je nergens meer normaal lopen zonder op iemands hoofd of zak chips te gaan staan.
Nadat iedereen na een uur schreeuwen, vechten, op elkaars tassen staan e.d. eindelijk een slaapplek had gevonden, verlieten we onze drijvende bunker en gingen we met z'n allen gezellig roeien. Nou ja, dat wil zeggen: ik en Annika zaten op de voorplecht en de 4 jongens en leraar roeiden. :-)
We strandden op een strandje en zwommen, aaiden koeien en speelden de Highland-games (touwen smijten, emmertjes water tillen, met autobanden slingeren en ringen gooien). Ik deed met een paar vrienden een poging tot een rondje varen op het meer. Het werd een rondje. Maar wel een heel klein rondje. Want we zetten ons af, roeiden ongeveer 5 meter en op verbazingwekkende wijze strandden we toen weer...
Toen roeiden we (ja, dit keer roeide ik ook (respect voor alle mensen die op roeien zitten...)) weer naar onze boot en aten kilo's pizza die met een bus geleverd moesten worden. De rest van de dag hielden we een bonte avond, roeiden we nog meer (dit keer wel zonder dat we na 5 minuten alweer strandden) en keken we film.
De eerste mensen gingen al naar bed (het was tenslotte al 1 uur geweest) en de rest vertelde spookverhalen aan elkaar en keken naar de maan en de sterren op het dek.
3 uur. Nog meer mensen vertrekken naar hun slaapzak. Ook ik.
Om 4 uur staan Inge en ik op omdat we honger hebben en lopen naar de keuken, waar ondertussen mensen op de tafels, stoelen en op het aanrecht staan.
Om half 5 komt onze mentor kijken waarom iedereen zo'n herrie maakt en stuurt iedereen naar bed. Een boel mensen vallen in slaap...
....om om half 6 weer wakker te worden omdat een paar meiden de jongens aan het opmaken zijn. Ze hebben mascara, oogschaduw en nagellak op. En natuurlijk heeft er niemand nagellak-remover bij zich...
Na het ontbijt gaan we zeilen en dan is het inpakken en wegwezen.
We stappen doodmoe op onze fiets, want niemand heeft langer dan 2 uur geslapen.
Inge en ik fietsen samen achteraan. Op een gegeven moment komen we bij een stoplicht dat op groen staat. Iedereen racet er doorheen, maar dan wordt hij rood. En hij is al even rood als Inge en ik er bij komen. Dus we stoppen maar. Daar sta je dan, met z'n 2en. In het midden van Zutphen.
En onze klas wachtte niet op ons, maar fietse door. Onze Latijn-lerares bleef gelukkig staan.
Jeetje, dat stoplicht stond echt dik 10 minuten op rood. En onze klas verdween langzaam uit het zicht...
Eenmaal aan de overkant gekomen (eindelijk!) begon onze Latijn-lerares opeens te racen. Poe hé, ze had zo mee kunnen doen aan de Tour de France en had Lance Armstrong zo het nakijken gegeven. En Inge en ik erachter aan. En toen reden we verkeerd. Dus konden we weer omdraaien. EN NOG EEN POKKE-EIND RACEN! En zonder een tempo-verlaging, racete onze lerares de brug op over de IJssel. En Inge en ik fietsten onze longen uit ons lijf om haar bij te houden. Het was toch zeker 24 graden ofzo en ik droeg een zwarte jas, een vest een een shirt, dus ik had het goed warm. Inge en ik konden onze Latijn-lerares bijna niet bijhouden. En toen riep ze ook nog naar achteren: ''Als jullie nou dicht op me komen fietsen, dan vang ik de meeste wind!'' Hoe?! Zij racete met de snelheid van een auto over het asfalt en dan wil ze dat Inge en ik ook nog achter haar komen fietsen? Dat is toch eigenlijk hilarisch? Dus Inge en ik hadden vreselijk veel medelijden met onszelf en vonden het stiekem toch eigenlijk wel heel komisch dat wij hier met onze Latijn-lerares, die zo'n belachelijk geel hesje aanhad, over de fietspaden van Zutphen raceten met de snelheid van een auto (búiten de bebouwde kom). En om de situatie nog lachwekkender te maken riep onze lerares nog: ''Zo snel fiets ik ook elke dag als ik van huis naar school fiets.'' Inge en ik keken elkaar aan en dachten allebei ''dat verklaart een hoop'' en hadden nog meer medelijden met onszelf.
En onze klas was nog steeds in geen velden of wegen te bekennen.
Net op het moment dat ik mezelf af begon te vragen of we eigenlijk wel goed reden zag ik, héél in de verte, een wit stipje dat bewoog. Ik tuurde en tuurde en tuurde en toen zag ik dat het niks minder was dan Midas' witte trui met die kruiswoordpuzzels erop! Alleluja! We waren gered!
Nou, dat bleek nog even tegen te vallen, want het was toch nog héél lang en nóg sneller fietsen om ze uiteindelijk, toen we zelfs al Gorssel doorgeracet waren, eindelijk voor een stoplicht in te halen. Inge en ik kónden niet meer en lagen voor pampus op ons stuur te hijgen en stiekem ook te lachen. Onze Latijn-lerares had nergens last van.
Al met al was dit het meest slopende weekend van m'n leven: zeilen, Highland Games, roeien, (race)fietsen en dat met minder dan 1,5 uur slaap.
Maar dat had ik er wel voor over, want dit was wel een van de gaafste weekenden van mijn leven!













Geen opmerkingen:

Een reactie posten