woensdag 21 juli 2010

Amsterdam: Vergiftigde pizza's, vieze mannetjes en veel hasj

Maandag zijn ik en mijn moeder naar Amsterdam geweest. Het was namelijk hoog tijd voor nieuwe kleren, en waar kun je die nou beter halen dan op het beroemde Waterlooplein? Dat vonden wij ook, dus vertrokken wij al vroeg in de morgen naar het station voor een lange treinreis in volle treinen.

Na in zo ongeveer alle soorten treinen te hebben gezeten (sprinters, intercity's e.d) komen we dan eindelijk aan op het toeristische station Amsterdam Centraal, waar zowel zakenmensen die druk aan het bellen zijn of zitten te twitteren op hun Blackberry als Chinese toeristen die overal een foto van maken rondlopen. Via de Geldersekade lopen we naar het Waterlooplein, dat ons al van verre kleurrijk toeschijnt. Snel pinnen we veel geld en dan kan onze zoektocht beginnen. Dat valt nog wel even tegen. Veel kraampjes zijn er niet wegens de vakantie, en als we eens wat leuks zien, is het óf veel te groot óf veel te klein óf het is het net niet. Bij een kraampje waar Bob Dylan wordt gedraaid vind ik echter een mooie rode rozenkrans. De man die hem verkoopt kijkt nogal vreemdjes uit zijn ogen, lacht de hele tijd en zijn lange grijze haar ziet eruit alsof het al 3 weken niet is gekamt. Zijn handen trillen en hij krijgt nauwelijks goed de ketting in een plastic zakje. Als we weglopen zegt mijn moeder: ''Zo, die kan zijn volgende shot weer betalen'' en als we langs een tent met porno-dvd's lopen waar een paar mannen staan rond te snuffelen zegt ze, bepaald niet zacht, ''Kijk, vieze oude mannetjes!''. Wat een eerlijke moeder heb ik toch.

Na het hele plein te hebben doorgespit, hebben we maar één vest voor Eva-Lotta gevonden. Een beetje humeurig gaan we naar een café en bestellen 2 grote chocolademuffins en een thee XL. Daar knapt een mens van op. Vol frisse moed gaan we gewoon nog eens het hele plein doorspitten. Mét resultaat: een vest en een rokje!

Op naar een van de 3 H&M's in de Kalverstraat. Al bij de eerste verbleekt spontaan onze eigen H&M in Deventer, waar al minstens 3 jaar dezelfde saaie streepjescollectie hangt. De H&M stijgt spontaan in mijn aanzien en al snel hebben we een blouse, een spijkerbroek, een legging en een 3/4 broek in ons bezit. Nu zijn we écht moe en hebben we zere voeten en een lege portemonnee en smachten we maar naar één ding: PIZZA! Om de een of andere bizarre reden denkt mijn moeder dat te kunnen vinden in de Warmoesstraat. En inderdaad vinden we een klein, kneuterig dönertentje waar je pizzastukken kunt bestellen. Ze smaken alleen... een beetje raar... alsof er óf drugs in zitten verstopt óf al een poosje over de datum zijn. Uit beleefdheid eten we het toch maar op.

Als we weer buiten komen (met de nare nasmaak van de pizza nog in onze keel), zien we op een straathoek 3 jonge kerels staan. De een staat met zijn mond open te slapen, de ander zit op de grond met zijn hoofd tussen zijn benen en de ander kijkt doodstil voor zich uit en reageert helemaal nergens op. Zouden die soms ook zo'n stuk pizza hebben gegeten?

Doodmoe ploffen we even later met een zakje chocola tussen ons in op een lege bank in een niet meer zo volle trein. We zijn tóch nog geslaagd, dankzij de H&M. Aangekomen in Colmschate adem ik de lucht diep in. Aahh, heerlijk, deze lucht ruikt tenminste niet zo zoet.

Als we thuis zijn, ploffen we op de bank, met onze voeten in een bak ijskoud water, kijkend naar ''A midsummer night's dream'' van Shakespeare, en we denken allebei: Volgende vakantie gaan we weer!

1 opmerking:

  1. Hoi Mirjam, dat was weer een leuk avontuur, maar de H en M? Ben benieuwd waar je mee thuis bent gekomen. Is de hasjlucht uit je haren?

    BeantwoordenVerwijderen