maandag 9 augustus 2010

Onder het mes-Deel I

Morgen word ik beter. Of beter gezegd: beter gemaakt. Voor iedereen die het nog niet wist: ik heb namelijk een cholesteatoom in mijn oor. En dan zeg jij natuurlijk ''Een watte??'', maar ik heb geen zin om helemaal uit te gaan leggen wat dat is, Wikipedia kan je vast verder helpen.
Goed, iedereen weet wat het is? Gaan we verder. Morgen om kwart voor 8 ga ik naar het ziekenhuis. En nee, ik mag niets eten of drinken. Als ik daar ben, ga ik naar de kinderafdeling en dan krijg ik een bed en moet ik mijn pyama aantrekken. Vervolgens komt er een arts die mij een hele stapel tabletten geeft, een infuus in mijn hand steekt en 3 plakkertjes op mijn borst plakt. Dan ga ik op een bed liggen en om kwart voor 9 word ik naar de operatiekamer gereden. Daar krijg ik een kapje op en lig ik binnen 3 seconden te ronken.
Maar dan begint het allemaal pas echt. Want dan pakken ze een mes/boor/scalpel/hakbijl en dan maken ze een snee achter mijn oor en heeeel microscopisch snijden ze die vervelende cholesteatoom (die ik trouwens Tom heb genoemd) weg. Daarna halen ze ergens een stukje kraakbeen vandaan en dat plakken ze dan heel vakkundig weer achter mijn trommelvlies om het te verstevigen. Zooitje opruimen, dichtnaaien en hoppa, Klaar is Kees!
Ik krijg volgens een van de artsen een witte tulband van verband om mijn hoofd heen gewikkeld, en omdat dat waarschijnlijk voor lachwekkende taferelen gaat zorgen, laat ik daar nog wel foto's van maken die ik uiteraard nog even hierop zet.
Rond 12 uur word ik naar de uitslaap-kamer gereden en als ik wakker word...tsja, dat weet ik nog niet. Misschien voel ik me wel kiplekker, maar misschien kots ik het hele bed wel onder of crepeer ik ter plekke van de pijn in mijn hoofd. Mocht het laatste het geval zijn, dan gooien ze gewoon nog meer pijnstil-spul in het infuus en heb ik (bijna) nergens last meer van. Tenminste, dat hebben ze beloofd.
Om half 3 is het bezoekuur en dan komen papa, Marieke en Eva-Lotta gezellig langs met heliumballonnen (ik heb ze verzocht een Patrick-van-Spongebob-ballon te kopen).
Ik moet de nacht doorbrengen in een ziekenhuisbed, omdat de KNO-arts me om de een of andere reden nog even wil observeren. Pas de volgende dag mag ik weer naar huis.
Een van de risico's van de hele operatie is dat ik misschien mijn smaakpapillen voor een poosje verlies, en dat zou dan betekenen dat ik misschien wel voor een paar maanden geen chocola ofzo kan proeven! Ramp, ramp, ramp! Dus nu ga ik even heel erg veel chocola eten, voordat het niet meer kan! Zodra ik thuis ben/enigszins in staat om iets te doen, dan zal ik vertellen hoe het was en of ik nog chocola kan proeven.
Wordt vervolgd...

2 opmerkingen:

  1. Succes he!
    Tot over een tijdje. Gelukkig hebben ze in het ziekenhuis van die mooie multi-schermen boven het bed hangen, dus je hoeft je niet te vervelen bij die nacht!
    weltrusten alvast.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. spannend allemaal, maar je hebt het inmiddels al achter de rug en helaas, helaas, geen tulband. Hoe hoort dat nou zonder aambeeld of is dat oor nu tijdelijk doof?

    BeantwoordenVerwijderen