woensdag 22 december 2010

Keltische midwinter: Broodjes cavia, liters thee en beenham op een botje

Waarom zou je met -7, een dik pak sneeuw en niet-rijdende treinen naar een boerengat als Bad Nieuweschans gaan (en als je niet weet waar dat ligt, ligt dat niet aan je (gebrek) aan geografische kennis, het is écht heel klein) (het ligt trouwens in Groningen)? Vanwege het Yule-festival natuurlijk!
Yule is een oude Germaanse feestdag en men viert de terugkeer van het licht met grote vuren, veel drank en stevige kost. Nu werd er afgelopen weekend in Bad Nieuweschans een Keltisch Yule-festival gehouden, georganiseerd door de leukste folkband van Europa: Rapalje! Dat moest dus wel leuk zijn en mijn moeder en ik besloten ons te hullen in thermoleggings, dikke sokken en een kilt (voor mij) en zaterdagochtend om 8 uur de trein te pakken naar het afgelegen Groningen.
Marieke wilde ook graag mee, maar die was helaas geveld door een griepje.
Dus dapper stapten we door de sneeuw, op weg naar station Colmschate, met een reis van 3 uur voor de boeg. Maar uiteraard begon de ellende al snel: op het station schalde een omroepster dat onze trein 20 minuten vertraging had. Ja hoor, daar ging onze aansluiting in Deventer, en dus ook die in Zwolle, en dus ook die in Groningen. De oorzaak bleek een kapotte deur te zijn.
JA HALLO, hoeveel deuren heeft zo'n trein nou, meneer de machinist?! De mensen gaan gewoon door een andere deur en klaar. Zo moeilijk kan het toch niet zijn?!
Mijn humeur was gezakt tot ver onder het nulpunt, en mijn lichaamstemperatuur ook. Gelukkig konden we thee krijgen in Deventer.
Eenmaal in Zwolle zagen we, goddank, een trein die naar Groningen zou rijden. We renden er naartoe. Uiteraard reed de trein precies op dat moment weg. Great.
Een kwartiertje later zaten we in de volgende trein naar Groningen, te wachten tot hij zou vertrekken. Ik moest inmiddels van al die thee behoorlijk naar de w.c en dat kan altijd pas als de trein rijdt. Maar dat gebeurde niet. Na een poosje kregen we te horen dat er een wissel bevroren was en dat we eerst een eind terug moesten rijden en dan weer naar voren konden. Een diepe, hele diepe zucht ging door onze coupé. Naast ons zat een tamelijk dikke man die zich blijkbaar zó verveelde dat hij zijn mobiel tevoorschijn haalde en er spelletjes op ging spelen. Hij dacht blijkbaar dat wij wel geïnteresseerd zouden zijn in het aantal bommetjes dat hij afschoot op zijn virtuele tegenstanders, want hij zette het geluid extra hard. Jammer genoeg was hij erg goed in het spelletje en duurde het minstens een half uur voordat hij game over was. En tegen die tijd was ik zó chagrijnig, dat ik het liefst zijn stomme spelletje had afgepakt en hem had gedwongen om de trein, die het nog steeds vertikte om te rijden, vooruit te gaan duwen. Gelukkig voor hem stopte hij op dat moment met zijn spelletje en begon de trein te rijden, zodat ik eindelijk naar de w.c kon. Ik kan je zeggen dat dat niet gemakkelijk is, want alles schudde heen en weer, en het was koud en alles werkte met onhandige knopjes.
Uiteindelijk, met ongeveer een half uur vertraging kwamen we aan in Groningen. We hadden nog een half uur voordat onze Arriva-stoptrein ons naar Bad Nieuweschans zou brengen en besloten dus om, heel origineel, een kop thee te gaan halen in de warme en prachtige restauratie.
Wonder boven wonder verliep onze reis vanaf toen helemaal goed en kwamen we aan bij de Oude Remise waar het festival plaatsvond.
Overal waren kampvuurtjes, er waren tenten waar als middeleeuwse boeren verklede mensen wol zaten te spinnen of hout aan het hakken waren, er stond een kar waarop men een pizza-oven had opgericht en er waren kraampjes met kleren, die ik natuurlijk als vrouw zijnde als eerste wilde bekijken.
Binnen waren 2 sieradenkraampjes, een café met een open podium en een mini-atelier waar een vrouw een workshop gaf. Daar moesten we natuurlijk aan meedoen. Ik weet niet hoe het heet, maar het kwam er op neer dat we van oude dekens die met houtlijm hard waren gemaakt een soort wandkleden hebben gemaakt, versierd met stenen, zand en andere natuurlijke materialen, die uit Portugal of Spanje kwamen, waar de vrouw had gewoond. Het is erg mooit geworden en te bewonderen bij ons thuis!
Inmiddels was het allang tijd om te lunchen. We aten Irish Stew (Ierse stoofpot) en beenham met het bot er nog in en aardappels. Uiteraard moesten we betalen met oude Keltische munten, fyndlinghen, en kregen we het eten op stenen borden met houten bestek en drinken (thee=)!) in stenen bekers. Jeetje, wat konden die Kelten eten! Het was inderdaad 'stevige kost'.
De mensen waren trouwens erg interessant. Er liepen jongeren in kilten en blote benen met bondlaarzen, een man met een Lord of the Rings-cape, vrouwen die op halve elfen leken en zelfs een opa in een mantel van schapenwol, mét bijpassende muts en broek.
Na het eten stortten we ons op de kraampjes. Het resultaat: een jurk/vest/trui, een ring, oorbellen voor Marieke en leren armwarmers, gekocht bij een LARP-kraampje. En natuurlijk hebben we nu heel veel inspiratie om de hele vakantie niks anders te doen dan kleren naaien! We zijn nu bezig aan een cape met capuchon.
Moe maar voldaan vertrokken we tegen vijven weer met de Arriva-stoptrein richting Groningen. Deze trein wilde niet koppelen aan een andere trein, waardoor de trein er al een half uur had gestaan toen wij kwamen.
Naast ons zat een groepje mensen, waaronder een man die zichzelf wel heel erg grappig vond. Ze hadden het over hele onbenullige onderwerpen, zoals glühwein en zelfs over broodjes cavia. En toen ze daarover waren begonnen, hielden ze er niet meer over op. En een lol dat ze hadden! En elke keer dat het volgende station werd omgeroepen, praatten ze de omroeper na. Hahaha, ik lach me dood. De volgende drie kwartier waren een echte kwelling. Gelukkig praatten ze af en toe in een Fries dialect, zodat ik niet alles kon verstaan wat ze uitkraamden. Toen we bij Groningen uitstapten, wenste de domme, irritante man ons ''een prettige zondag en schöne Weihnachten''. ''Ja,'' mompel ik terug. ''En nog veel broodjes cavia toegewenst''.
We hoefden niet lang op de trein naar Zwolle te wachten en in deze trein was het erg gezellig. Toen kwamen we in Zwolle en renden zo hard als we konden van perron 3 naar perron 5, waar een paar trappen tussen zitten. Hijgend kwamen we de trap op. Net op tijd om de treindeuren te zien dichtgaan. En om hem een minuut te vroeg te zien wegrijden. Het toppunt van lulligheid.
Scheldend en mopperend liepen we naar de stationsrestauratie en namen, je raadt het al, een kop thee. We liepen nu mooi onze aansluiting in Deventer mis. Maar wie was onze reddende engel?
Juist, Taxi Deckers! Een half uur later, toen wij in Deventer aankwamen, stond hij daar keurig voor de deur geparkeerd met zijn groene Multipla. Wij konden zó instappen en ons naar huis laten rijden.
Moe, koud en helemaal gebroken kwamen we dan eindelijk thuis. We hebben nu alles meegemaakt: vertraging, een trein die niet wil koppelen, een trein die te vroeg wegrijdt, een trein met kapotte deuren, irritante mobielspelletjes en broodjes cavia met glühwein.
Ondanks dat het ijskoud was, vond ik het toch de moeite waard. Op naar het Midzomerfestival!

1 opmerking:

  1. Hoi Mirjam,
    Roy wil de volgende keer mee als er ook dan Lord of the Ring mantels zijn.
    Enne Bondlaarzen (ik neem aan James Bondlaarzen) zijn een beetje uit een andere tijd toch?
    Enne als laatste een verzoek, doen jullie ook aan het maken van schoenen uit die tijd, dan wil ik nog een paar voor als ik weer met Tussendoor ga zingen in het Archeon (ja ja in Middeleeuwse kledij, maar zonder bijpassende schoenen dus....). Overigens is dat optreden altijd pas in oktober.

    BeantwoordenVerwijderen