zaterdag 21 januari 2012

Sherlock, don't be dead!

*Let op, onderstaande tekst bevat spoilers!!!*


Huize Deckers, althans het vrouwelijke deel, is in diepe mineurstemming, in een inktzwarte depressie, hoe kunnen we ooit nog gelukkig worden?? Sherlock is..... Sorry, ik moet even een tissue erbij pakken.

Laten we bij het begin beginnen. Het was herfst 2010. Alle leuke detectiveseries hadden we al gezien, Daziel & Pascoe konden we dromen en Wallander stopte ermee. Onze avonden werden saai.
Totdat de KRO een aankondiging deed van een nieuwe serie: Sherlock. Een remake van de oude Sherlock Holmes met hoed en pijp, maar dan in de 21e eeuw. Mijn moeder, die vrijwel alle detectiveseries wel een keer gezien heeft, zat dus op die bewuste avond in haar eentje op de bank, niet wetend dat deze avond haar leven zou veranderen.
Al na de eerste paar minuten was het duidelijk: dit ís het gewoon! Het eerste wat ze dus uiteraard deed was twitteren dat iedereen gelijk moest afstemmen op Nederland 1.
De volgende morgen lichtte ze gelijk mij in dat er een fantastische, humoristische detectiveserie gebaseerd op Sherlock Holmes op de buis was geweest, met dit keer wél een keertje knappe mannen erin (wat ook wel eens mocht na Dalziel & Pascoe). Mijn interesse was gelijk gewekt. Dus nog diezelfde avond zat ook ik aan de buis gekluisterd.
Vanaf dat moment was het vrouwelijke deel van Huize Deckers veranderd in, zoals ze wel eens genoemd worden, Sherlockians. Grote Sherlock-fans dus. Ik herinner me dat mijn moeder ooit een luciferdoosje had met een foto van Sherlock erin, ''Consulting detective in a box''. Waarschijnlijk heeft ze die zó vaak open en dicht gedaan, dat hij door het vele gebruik uit elkaar is gevallen.
Ook heb ik nu sinds kort Twitter (terwijl ik een maand geleden nog had gezwóren dat nooit aan te maken), mede omdat ik dan Sherlockology kan volgen, een website die zich bezighoudt met alles wat met Sherlock te maken heeft.

Na de eerste 3 afleveringen was het seizoen alweer voorbij en konden we een jaar wachten op de nieuwe serie. En begin dit jaar was het zover. Weliswaar op de BBC, in English, maar aangezien het wél 1,5 uur lang naar Sherlock (oké, en Watson) kijken betekende, keken we toch. En dit tweede seizoen was nog beter dan het eerste! We kunnen niet wachten tot hij binnenkort op de KRO komt, mét Nederlandse ondertiteling.

De laatste aflevering werd aangekondigd als ''The Reichenbach Fall''. Dat zei mij natuurlijk niets, maar mijn moeder trok wit weg en zei ''In het boek gaat hij dan dood... Hij komt wel weer tot leven, maar toch...'' We durfden het niet aan om te kijken. Natuurlijk namen we hem wel op (lang leve onze oude, vertrouwde videorecorder!), maar kijken...
Oké dan, mijn moeder kon het niet laten. Ze kondigde aan dat ze de eerste 20 minuten al gezien had, en dat ze zich rot had gelachen. Dus keek ik ook de eerste 20 minuten en lachte ook. Geen wolkje aan de hemel dus. Dit werd een prima laatste aflevering.
Tot mijn moeder de volgende ochtend compleet aangeslagen aan het ontbijt zat. Ik vroeg haar wat er gebeurd was. ''Ik... ik heb de aflevering van Sherlock afgekeken...'' zei ze. Hmm, dacht ik, zo erg kan het toch niet zijn? Ik vergiste me lelijk.
Op vrijdagmiddag, nadat de ergste tentamens achter de rug waren, plofte ik neer op de bank en keek. Mijn mond viel steeds een beetje verder open. Halverwege kwam mijn moeder terug van het boodschappen doen. Ze trok niet eens haar jas uit, maar plofte naast me.
Samen keken we. In de laatste scène sloeg ik de handen voor mijn gezicht. Dit was teveel.
Onze held liet zich van het dak van het ziekenhuis vallen.

Hierna moest ik aan het werk in de bieb. Ik heb nog nooit zó langzaam gewerkt. Ik voelde me een dweil, helemaal in shock. Ik had dringend een shockdeken nodig. Zelfs mijn vriend kon me niet opvrolijken.
Toen ik de volgende ochtend nogmaals die laatste, afschuwelijke scène keek, barstte ik in tranen uit. De laatste keer dat ik huilde om een film, was toen ik een jaar of 7 was, nadat ik de film Amadeus had gekeken...

Nu, een paar dagen later, gaat het nog niet veel beter. Gelukkig bestaan er een heleboel Sherlock-sites waar we onze harten aan op kunnen halen. Over een jaar komt seizoen 3 pas uit. Want net als in het boek blijkt Sherlock natuurlijk helemaal niet dood te zijn. Alleen het feit dat hij dat voorlopig nog wel even is, maakt ons enorm verdrietig.

Sherlock, just one more miracle, don't be dead!



Geen opmerkingen:

Een reactie posten