zondag 25 maart 2012

Finale Boekenweek

Gisteravond mocht ik, als simpele biebmiep, met mijn ouders, iets-minder-simpele-biepmiepen, naar de afsluiting van de Boekenweek, dit jaar gehouden in Deventer. Ik was nog nooit naar zo'n boekenbal geweest, dus ik had geen idee wat ik me daarbij moest voorstellen. Als het leek op een bal uit bijvoorbeeld Pride & Prejudice, geweldig!, maar dan had ik niet de juiste jurk aan.
Toen ik vroeg welke schrijvers er zouden komen, vlogen de onbekende namen me om de oren. Natuurlijk, ik had wel eens van Kees van Kooten gehoord, maar iets van gelezen... nog nooit.
Tommy Wieringa, die kende ik van Joe Speedboot, wat ik al sinds de 2e klas wil lezen, maar wat er nog nooit van is gekomen. En toen hij bij ons op school zou komen, was ik te laat met inschrijven.
Maar ondanks dat ik helemaal geen voorkennis had, wilde ik wel heel graag mee. Ik bedoel, ik werk wel in de bieb, en om hogerop te komen heb je meestal toch de juiste contacten nodig...
Dus zo fietste ik gisteravond tussen mijn ouders in naar de Lebuïnuskerk.
Er stond een enorme rij, bestaande uit allemaal intellectuelen en boekenliefhebbers. Mijn vader kende natuurlijk praktisch iedereen en als hij dan mijn moeder voorstelde, kon hij mij niet overslaan. Ik heb dus flink wat handen geschud en namen (plus de bijbehorende roddels) gehoord.
In de rij bij de garderobe wurmde een imposante donkere vrouw, helemaal in het knalgroen gekleed, zich naar voren. 'Pardon, waar is de ingang voor de genodigden?' vroeg ze. Iedereen keek haar een beetje met grote, bewonderende ogen aan, dus ik begreep dat het om een Belangrijk Persoon moest gaan. 'Wie is die mevrouw in het groen?' vroeg ik aan mijn alwetende moeder. 'Die heeft ooit in Sesamstraat gespeeld!' siste mijn moeder. Ah, dat verklaart al die bewondering.
Toen de avond, gepresenteerd door Jakhals Isolde Hallensleben, eindelijk begon, werd mij al gauw duidelijk dat het in helemaal niets leek op het bal uit Pride & Prejudice. Oké, het begon wel met een lied, ondersteund door een paar dat de tango danste, maar het deed me meer denken aan een groot luxe diner. Laat me de menukaart beschrijven.

Het begon met een amuse, namelijk Nico Dijkshoorn. Met zijn melancholische stem las hij ons een paar klaterende stukken voor, die ons licht deden lachen en een grimas van herkenning op onze gezichten brachten.
Na de amuse was het tijd voor het voorgerecht, bestaande uit Tommy Wieringa en A.L. Snijders, die gezellig als 'vrienden' (het thema van de avond) een ietwat gemaakt gesprekje hielden met Isolde. A.L. Snijders gaf net zulke korte antwoorden als zijn verhalen, dus verliep het een beetje stroef. Tommy Wieringa keek een beetje verveeld. Maar na dit gemaakte interview gingen Wieringa en Snijders voorlezen uit hun eigen werk. Ze vulden elkaar perfect aan, vertelden met hun diepe stemmen prachtige verhalen waar iedereen stil van werd. Stevige soep dus.
Hierna kwam de eerste gang van het lopend buffet: Kees van Kooten. Mijn moeder klapte enthousiast. Van Kooten deed een enorm leuke sketch over boeken in brievenbussen en deed dit met zoveel overtuiging en gebaren, dat de hele zaal dubbel lag. Ook kreeg hij mij zover dat ik geen boeken meer ga kopen via bol.com, maar dat ik de literaire wereld zal helpen door mijn boeken altijd bij een gouwe ouwe boekhandel te kopen.
Als tweede gang, de gang die je neemt omdat het eten zo lekker is, maar je eigenlijk al een beetje misselijk bent, kwamen dichters Willem Jan Otten en Ester Perquin het podium op. Ester Perquin was goed te volgen - leuke gedichten over levens van gevangenen - maar Willem Jan Otten was wat ik noem een 'Echte Dichter', dus heel veel metaforen, lijnen en zinnen, maar het was mooi om naar te luisteren, ondanks dat ik geen idee had waar het over ging.
Als bijbehorende wijn hadden ze Joost Zwagerman, die een prachtig verhaal hield over de vriendschappen tussen beeldend kunstenaars, met als voorbeeld het treurige verhaal van Pablo Picasso en zijn vriend Carlos Casagemas. Een ietwat zware wijn dus.

Het spetterendste van een diner is vaak het toetje. Na een uitgebreid heerlijk diner krijg je dan nog de ijskaart onder je neus geduwd, met daarop de meest exotisch uitziende creaties. Lekkerbekkend bestel je dan de meest kleurige coupe en dan zit je in spanning te wachten tot de serveerster je laatste uitspatting komt brengen.
Die tijd van wachten werd op het boekenbal gevuld met een gesprek tussen Isolde, schrijfster Franca Treur en filosofe Stine Jensen. Er werd gesuggereerd dat ze vrienden waren, wat helemaal niet het geval bleek te zijn. Isolde probeerde de boel dan maar te redden door ze te laten verklaren dat ze vanaf heden penvriendinnen waren. Slap...
Desalniettemin hield Stine Jensen toch een interessant verhaal over onze zogenaamde 'vrienden' op Facebook. Ik neem me voor om toch iets selectiever naar mijn vriendenverzoeken te kijken...
Toen kwam het toetje, de coupe Tom Lanoye. Eerst keek ik een beetje lacherig naar deze trotse Vlaming, maar zodra het gesprek met Isolde was afgelopen en hij begon te praten over zijn boek, zomaar uit zijn hoofd, viel iedereen stil.
Ruim een half uur lang wist Tom Lanoye de zaal met zijn stem, zijn gebaren en zijn ogen in zijn greep te houden. Zelfs het rumoer, dat achterin de kerkzaal halverwege de avond was begonnen, leek wat te verstommen. Niemand kon zijn ogen afhouden van deze man, die daar zo vol passie stond te praten. Tom Lanoye was duidelijk de beste gang van de hele avond.
Dat vond ook Nico Dijkshoorn, want toen het daverende applaus verstomd was, liep hij het podium op om nog een laatste gedicht voor te dragen, dat hij tijdens Lanoye's preek voor hem geschreven had.

Toen was het hoofdprogramma afgelopen, ik was doodop, maar verzadigd. Tijdens nog een laatste drankje hoorde ik, nog nagenietend, alle laatste roddels binnen het bibliotheekcircuit en kregen we een stapel gratis (!) boeken. Lang leve de literatuur!

2 opmerkingen:

  1. Wat ontzettend leuk om dit lezersfeest via jouw blogpost opnieuw te beleven! Dankjewel!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Mirjam,
    over een paar jaar, sta jij als volleerde en -dan - gelauwerde- schrijfster op het podium van zo'n bal.
    Het bijbehorende talents is er al.
    not zo'n biebmiep

    BeantwoordenVerwijderen