zaterdag 24 november 2012

Dag mevrouw, dag meneer...

...hallo ik collecteer! Al 4 jaar ben ik collectante voor het Nationaal MS Fonds. Dat houdt in dat ik in november opgepiept word om me dik in te pakken, mijn liefste glimlach op te zetten en mijn sociaalste vaardigheden in de strijd te gooien om zo zoveel mogelijk geld op te halen voor de stichting die vecht tegen de vreselijke ziekte die Multiple Sclerose heet.

Afgelopen week was het weer zover. Maar dit jaar was het allemaal iets anders dan anders: ik mocht, als kersverse 16-jarige, voor het eerst alleen collecteren! Spannend, spannend natuurlijk, maar vol goede moed begon ik aan mijn ronde. Voor de spiegel oefende ik nog even mijn liefste glimlach en mijn lief-knipperen-met-de-ogen-skills. 
Ik begon in mijn eigen straatje. Natuurlijk een peulenschil, want iedereen kent mij en ik ken iedereen. Er zit echter een klein afgelegen hoekje in mijn straat, waar mensen wonen die ik niet zo goed ken. Maar na zo'n 10 geslaagde huizen drukte ik overmoedig op de bel van het eerste huis. Ik zette een glimlach op en hield de bus uitnodigend voor me uit, de bewoner hoefde alleen nog maar zijn hand uit te steken en er een muntje in te gooien. Geschuifel in de gang. Een lichtknopje dat werd ingedrukt. Gerommel aan de vele sloten die het geld nog van de bus scheidden. De deur ging op een kiertje en een oude man met een dikke snor en een bril stak zijn neus om het hoekje. 'Dag meneer,' begon ik, nog altijd glimlachend, 'Ik collecteer voor het Nationaal MS Fo....' BAM! Weg was de meneer, dicht gingen de sloten. 'Oké.... dan niet...' mompelde ik nog beduusd.

Maar, als een echte ridder op het slagveld, ik liet me natuurlijk niet ontmoedigen. Verder zou ik strijden, vol goede moed! Op naar een onbekendere straat. Hier waren alle mensen erg aardig, gelukkig. Ook was er een hoog kindergehalte, die allemaal begonnen te springen, zodra ze ontdekten dat er geld in de bus gestopt mocht worden. Tsja, dan kan je als ouder natuurlijk niet meer weigeren.
Bij een van de laatste huizen belde ik met een stralend humeur aan. Naast de deur hing een bordje: 'Therapie Huppeldepup, leer je  verleden los te laten!' Ik trok mijn wenkbrauwen op. Maar de deur ging open en ik toverde gauw weer mijn liefste gezicht tevoorschijn. Beleefd vroeg ik de vrouw om een bijdrage voor het Nationaal MS Fonds. Ze antwoordde 'Een ogenblikje alstublieft!' en verdween terug de huiskamer in. 'Oeps,' dacht ik, 'Straks kan ze zó goed het verleden loslaten, dat ze vergeet dat ik hier sta!' En inderdaad, na dik 5 minuten kou lijden kwam ze eindelijk aangelopen met een hele berg kleingeld. Terwijl ze die allemaal in de bus propte, begon ze te ratelen. 'Ja, weet je heel zeker dat het onderzoek naar MS wel gedaan wordt door goede wetenschappers? Want de farmaceutische industrie wil ons het liefst ziek houden blah blah medicijnverkoop... blah blah, ik zag liever dat er wat meer alternatieve geneeswijzen gebruikt zouden worden, blah blah... zonde van het geld! Ik heb liever dat er mensen beter worden!' Ik draaide, hopelijk onzichtbaar, met mijn ogen. Daar héb je er weer zo'n eentje, dacht ik. Maar dat zei ik natuurlijk niet. Ik glimlachte maar weer eens naar haar en zei beleefd 'Goed dat u het zegt, ik zal er eens naar kijken. U zou zomaar eens gelijk kunnen hebben. In ieder  geval bedankt voor uw gift!' Knipper knipper, glimlach glimlach... 
De collectebus die ik elk jaar moet ophalen, is een geval apart. Elk jaar weer voel ik me alsof ik met een lantaarntje loop en krijg ik er weer massa's reacties op. Dit jaar was er een man die in lachen uitbarstte en proestte: 'Het lijkt wel een raket!' 

Elk jaar is het weer een feestje om te mogen lopen, mensen kijken is namelijk een van mijn favoriete hobby's. Elke keer als er een deur openzwaait, is het leuk om stiekem naar binnen te gluren. Zo zie je soms de interessantste dingen... 
Al met al heb ik toch nog zo'n €50 opgehaald! Natuurlijk geeft dat een goed gevoel. Maar het feit dat ik zomaar langs toch zeker 20  onbekende deuren ben gegaan, geeft nog een veel beter gevoel! Voor iemand die niet zo sociaal is, vind ik het een hele overwinning. Dus niks sociale vaardigheidstrainingen, psychologen en zelfhulpboeken, gewoon gaan collecteren! 

Trouwens, het Nationaal MS Fonds zoekt voor Deventer nog een heleboel collectanten... :-)


Geen opmerkingen:

Een reactie posten