dinsdag 11 oktober 2016

Verlaat het zinkende cruiseschip

Studeren is uiterst ingewikkeld. Dan heb ik het niet over de stapels boeken die momenteel de vier muren van mijn kamer vormen, over de scriptie die stilaan aan mijn deur begint te morrelen, of over de puzzel die het volgen van twee studies soms kan zijn. Ik heb het over de Dienst Uitvoering Onderwijs.

Omdat ik omtrent mijn financiële situatie nogal wat vragen had, besloot ik DUO eerst maar te mailen. Formuliertje met vooral heel veel getalletjes invoeren, met een automatisch antwoord tot gevolg. "Wij streven ernaar uw mail binnen 5 werkdagen te beantwoorden." Wist ik veel dat die 3 dagen 4 weken zouden worden. 
Maar goed, het antwoord kwam. Blijkbaar leren de medewerkers van DUO op werkdag 1 een soort geheimtaal om mails te beantwoorden, want ik kon er nog geen chocola van maken. Zit je dan met je bovenmatige intelligentie. 

Ik houd wel van persoonlijk contact dus besloot ik DUO te bellen om een afspraak te maken bij hun servicekantoor. Dat staat toch praktisch bij mij in de achtertuin. Na niet minder dan 3 keuzemenu's en zeker 10 minuten in de wacht verder vertelde de jongeman aan de telefoon mij dat ik de afspraak via de website moest maken. Zucht. 

Toch stapte ik gisterochtend vol goede moed op mijn fiets richting het torenhoge gebouw dat ze hier heel fancy 'het cruiseschip' noemen. Die naam klinkt gezelliger dan dat het is. Eenmaal binnen in het doodstille gebouw gok ik dat ik me bij de balie moet melden. Ik plak nog snel een glimlach op mijn gezicht. De balie is heel hoog, mijn glimlach komt er nog maar net bovenuit. De vrouw achter de computer achter de balie (het is even zoeken, ja) kijkt niet op of om. Ik schraap mijn keel voorzichtig. Geen reactie. Ik leun zo goed en zo kwaad als het gaat op de muur, eh..., balie. Geen reactie. Ik voel me Josef K. en hoop dat het met mij toch net iets beter afloopt. Na een paar minuten kijkt de vrouw eindelijk op. Als ik meld waar ik voor kom, stuurt ze me zonder enige emotie door naar een machine waar ik mijn bevestigingsnummer kan intoetsen. Ik ben nooit van de bevestigingsnummers, omdat ik vind dat ik ook gewoon een voor- en achternaam heb, en dat is makkelijker te onthouden dan een ellenlange serie nummertjes. Ik had al zo'n vermoeden dat DUO daar anders over dacht, dus heb ik het voor de zekerheid maar opgeschreven. Het systeem gaat akkoord en braakt een nummertje uit. Hoezee, weer één voor in mijn collectie.

Ik neem plaats in de wachtruimte. Geen muziekje, geen tijdschriften. Voor mij doemen zeker 20 hoge, lege balies op, van elkaar gescheiden door enorme  schotten. Er is niemand, behalve ik. In de ruimte staan manshoge bloempotten. DUO had geen betere metafoor voor in hun interieur kunnen bedenken: de student is bedoeld om zich klein te voelen, want meer is hij of zij niet in het overdonderende systeem waar DUO de touwtjes in handen heeft. Dat is wat dit hele gebouw met zijn medewerkers mij toeschreeuwt, de bloempotten incluis. 

Plots hoor ik mijn naam, "Mirjam Deckers". Niet het nummertje in mijn hand, maar gewoon mijn naam. Ik kijk om mij heen maar zie niemand. Zeker een fantoom. Ik wacht nog even, maar hoor niks meer. Het is precies 12:00, tijd voor mijn afspraak. Ik hobbel dus maar weer naar de grote muur annex receptie, waar de bevroren mevrouw nog altijd in dezelfde houding zit. "Pardon, ik hoorde mijn naam, maar ik zag niemand", zeg ik voorzichtig. "Ja, dat klopt. U moet helemaal naar achteren lopen, naar balie 10. Normaal verschijnt uw nummer op het scherm, maar het systeem ligt eruit." Terwijl ik mij snel naar de desbetreffende balie begeef, krijg ik bijna medelijden met DUO. Ze moeten mijn naam vandaag hardop uitspreken, omdat het systeem eruit ligt. Zoveel persoonlijkheid zijn ze hier vast niet gewend.

De vrouw staat nog achter balie 10 gelukkig. Ik had gehoopt op een kamertje met een fatsoenlijke stoel (en heel, héél misschien een kopje koffie?), maar staand achter zo'n balie kan ik mijn verhaal ook wel doen. De vrouw luistert, knikt en dreunt een rijtje feitjes op. Het komt erop neer dat ik geen geld krijg en dat DUO echt wel weet wat het doet. Als ik mijn persoonlijke situatie uitleg, is er geen ruimte voor enige emotie. Wel kan ze met behulp van mijn burgerservicenummer ("nog één nummertje en ik zal ter plekke even alle priemgetallen tot en met 10.000 door dit klote-cruiseschip heen schreeuwen!" denk ik nog net niet hardop) checken of het systeem het wel goed doet. En uiteraard is dat het geval. Ik had niet anders verwacht. Na enkele minuten zijn al mijn vragen beantwoord en bedank ik haar voor de informatie. "Geen dank", zegt ze. "Leuk haar trouwens." Ik moet even moeite doen om niet verbaasd mijn ogen uit te wrijven om te kijken of ik droom. Of om er een traantje uit weg te pinken. Een mens! Een echt mens die mij écht ziet! Oh vreugde, oh zaligheid, dat ik dit nog mag meemaken, hier in dit godvergeten oord! Stamelend bedank ik haar, voordat ik mij snel naar de uitgang begeef. Ik wil de bevroren vrouw van de 'receptie' (de ontvangst is ver te zoeken) nog begroeten, maar ze is verdiept in haar scherm, haar wereldje van getalletjes en nummertjes. 

Ik loop het cruiseschip uit. Een plek waar de mens zó wordt behandeld, dat kan alleen maar een zinkend schip betreffen. Ik ben blij het te verlaten.


 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten